Članci

Na Markovićevim slikama nema pokreta, sve je stalo, čak je i vreme zaustavljeno. Drama se postiže minimalnim izražajnim sredstvima, što i jeste najveći stvaralački izazov. Na valerski nenametljivo iznijansiranoj bledosivoj podlozi zida sučeljavaju se i nekom natčulnom snagom korespondiraju, majstorski materijalizovani i odreda ujednom osnovnom bojenom tonu izvedeni, predmeti i njihove sablasne senke. Zapravo, na upečatljivosti njihovog tako ostvarenog odnosa temelje se i osobene vrednosti Markovićeve likovne poetike.

Kako u suštini funkcioniše mehanizam ovakvog stvaralačkog postupka najbolje se može osvedočiti na primeru onih predmeta čiju je realnost Marković žrtvovao radi realnosti slike. Na primer, tronožac čiji su nogari, zbog kompozicione strukture i drugih efekata slike u celini, krajnje nerealno izraženi. Tako se ispod prividne realnosti predmeta, doista, rađa jedna metafizička realnost slike. Predmet u plastičnoj interpretaciji slikara Miloja Markovića, postavljen je i rešavan postupkom ikonopisca koji deformiše radi pravilnosti, duhovne istinitosti i ubedljivosti. Rezultati koje je na taj način već ostvario jemče mu zapaženo mesto, vredno hvale, u našoj savremenoj umetnosti i objašnjavaju ugled i priznanja što ih je stekao.

Nikola Kusovac, likovni kritičar

Nazad na članke