Članci

Slike Miloja Markovića podsećaju nas na zlatne dane našeg realističkog slikarstva, na ono gotovo zaboravljeno vreme slave Đorđa Krstića, Uroša Predića i Paje Jovanovića koje još živi u ponečijem sećanju kao jedino vreme u kome je vladao sklad između slikarstva i stvarnosti.

Slikar Miloje Marković je svojevrstan izdanak te naše nepromovisane, ali uporno prisutne, utopijske čežnje za konačnim pomirenjem slike i sveta u auri jednog smirujućeg i okrepljujućeg realizma. Zanimljivo je što taj usamljeni i do juče nepoznati slikar sa intuicijom pravog postmoderniste, poligon tog (utopijskog) mogućeg pomirenja nalazi u naizgled opskurnom miljeu predmeta folklornog etnografskog porekla. Gunj, čutura, kazan, tikva, crepulja, ulubljena kanta za mleko, preslica, i stara, mutna petrolejka, to su predmeti koji, u svetlu jedne hiperrealističke slikarske percepcije, postaju svojevrsni simboli našeg povratka svetu stvari, onakvom kakav jeste. Zanimljiv je stav koji nije samo Markovićev, da se mi, danas nakon svih saznanja i iskustava koja su za nama, ne možemo vratiti tamo gde smo bili i odakle smo pošli, ofucanim predmetima tehničke provenijencije i dozlaboga dosadnim ambijentima industrijske civilizacije nad kojima su već toliko puta otpevana opela našoj otuđenosti od sveta. Ne možemo se vratiti modernizmu, kojije zapravo evropski. Možemo se vratiti samo sopstvenim izvorima.

Slikar Miloje Marković jedan je od usamljenih vesnika tog mogućeg novog zanosa naše umetnosti koji tinja negde pod pepelom njenog umora od mudrosti.

Đorđe Kadijević, likovni kritičar

Nazad na članke